STRIPER PARADISE 2008

Ons verblijf met direct uitzicht op zee.

Wederom een jaar voorbij en daar gingen we op weer op weg naar Marthas Vineyard om een weekje te chillen en hopelijk veel vis te vangen.
Een jaar is zo voorbij en dit was al weer de 9e keer dat we dit prachtige eiland mochten bezoeken. Ik zeg juist "mochten"bezoeken, want normaal gesproken is het verblijven op dit eiland onbetaalbaar (geworden). Het is een eiland voor de rijken en welgestelden die het zich kunnen veroorloven daar een tweede of zelfs 3e huis neer te zetten. Voor de kinderen van de eilanders is het tegenwoordig bijna onmogelijk zich nog te vestigen op het eiland, ondanks de krediet crisis. Maar goed, wij hebben toevallig nog wat vriendjes en kunnen nog even genieten van dit magnifieke eiland, waar het voor de hengelaar nog erg goede toeven is, soms heel erg goed en totaal niet te vergelijken met de situatie hier. Zoals al vaker gezegd, draait alles in Amerika om de sportvisser en is de visstand ongekend goed. Kunnen we hier nog wat van leren, maar de politiek blijft hier gewoon doof en is de lobby van het beroep nog veel te sterk. Jammer...
Wij konden dit jaar een ochtendvlucht boeken en dat levert toch weer een extra visavond op. Niet dat je dan erg fit aan de start verschijnt, maar je kunt een voorzichtig beginnetje maken en er even aan gaan ruiken.

Nog weinig te merken van een oliecrisis....

De tijd heeft stilgestaan....Alles nog in Victoriaanse stijl.

ELK JAAR WEER ANDERS

Nu zou je kunnen zeggen dat je het na 9 jaar wel aardig weet, maar elk jaar staan we weer voor verrassingen en maak je weer geheel nieuwe dingen mee. Je moet elk jaar weer zoeken, kijken, horen, voelen en vooral nieuwe dingen proberen of terugvallen op het oude. Ook dit jaar waren er weer enkele opvallende zaken te melden. In de week voor ons vertrek was het even goed geweest, maar bij aankomst leek de vis wel weer compleet verdwenen, maar aangezien we dit al veel vaker hadden meegemaakt , raakten wij niet in paniek. Ergens op het eiland zijn ze namelijk wel vangbaar en ze komen altijd wel weer terug. Nu had het duidelijk te maken met de Volle Maan die stond te pronken aan de hemel en dat is voor ons een nadeel. Donkere bewolkte avonden zijn vistechnisch gezien nu eenmaal stukken beter de stripers. Aangezien we richting Nieuw Maan zouden gaan, zou alles wel goed komen en dat gebeurde dus ook wel....

Dit soort hengelhouders (Cabelas) zijn erg praktisch.

JAWS.

Het nieuws dat het eiland in de greep hield was de aanwezigheid van een grote witte haai van 4,5 meter! Hij was al diverse malen gespot door zowel kantvissers als bootvissers en ik had me voorgenomen niet al te diep te gaan waden... Het eerste dat ik waarnam toen ik bij Menemsha het strand opliep waren de kleinere broertjes van Jaws, door de Amerikanen sandsharks genoemd. Deze bonte verzameling van diverse haaiensoorten, zoals spined dogfish, smoothound etc komen om kuit te schieten, maar komen ook om zich even vol te proppen met sandeels en inktvis. Het is onmogelijk ze niet te vangen en het lijkt leuk, maar is het niet echt. Ze draaien als een tol, proberen je te bijten en vooral de spined dogfish heeft een hele gemene stekel bij zijn staart. Omdat er duizenden rondzwemmen, laten ook de stripers zich niet zien. Ik ving op een ander stukje strand wel direct een mooie grote striper, dus het begin was er.
Thuis in Holland, lazen wij dat diverse stranden waren afgesloten i.v.m. haaien alarm en dan ging het om serieuze haaien…..
Opmerkelijk feit: ten tijde van het opnemen van de Jaws films op het eiland in de 70 er jaren, werd aangenomen dat het verhaal fictie was; witte haaien zouden niet voorkomen in dat deel van de US……

Ton met een Smoothhound

NIEUWE HENGELS

Via Ebay had ik 2 nieuwe hengels voor weinig weten te bemachtigen, een Orvis Zero Gravity #9 ($175!!) en een G-Loomis Crosscurrent #10. Wat een enorm verschil tussen deze twee hengels zeg. De Orvis is een superlichte hengel en ik dacht eerst dat ik met een #6je aan het vissen was. De G-loomis echter voelde zwaar aan en dit was een echte pook voor het betere sleur en trekwerk. De Orvis bleek echter ook een ware krachtpatser en ik ben de hengel steeds meer gaan waarderen in de loop van de week. Licht en sterk en ik begon er steeds beter mee te gooien. Het lichte gewicht is natuurlijk een enorm voordeel als je soms 6 uur achter elkaar aan het vissen bent. Ik viste wederom met een Cortland XRL drijvende lijn. Jammer dat Cortland deze lijn niet meer voert, want dit is gewoon een superlijn, waarschijnlijk wel te vergelijken met de nieuwe Sharkskin lijnen van Scientific Anglers, maar die zijn nog een beetje prijzig.
De G-Loomis heb ik steeds vanuit de boot gebruikt en de Orvis vanaf het strand, wanneer ik met poppers of Clousers op Bluefish vistte.

BLUEFISH

Je houd van ze of je haat ze, volgens de Amerikanen: de Bluefish. Ik weet wel dat ik tot de eerste categorie behoor, want wat zijn dit een geweldige sportvissen! Kwamen die hier in Nederland maar voor! Je spullen (en knopen) moeten tiptop in orde zijn, want ze slopen echt alles en elk foutje wordt afgestraft. Wij hadden de mazzel om vissen te vangen in de 8-12 pond range en dat is genieten, want ze uitermate goed vangbaar aan poppers en ze springen en jagen vooral aan de oppervlakte en ze gaan net zo lang achter hun prooi aan tot ze hem hebben en ze slopen alles. Eenmaal gehaakt zullen ze niet opgeven en je moet de dril geforceerd tot een einde brengen. Hun gebit is gevaarlijk en ze bijten met gemak een vinger of teen eraf, of ontvellen hem slechts als je geluk hebt… Uitkijken dus met deze jongens. Het zicht en hoorvermogen is ongekend en ze horen de poppers op grote afstand en ze vallen rustig hun gehaakte soortgenoten aan. Ik viste bijvoorbeeld met een gele dyneema lijn en ik had de pech dat zelfs de gele lijn werd aangevallen en gewoon doorgebeten! Kies dus groen of rood, want die schijnen minder op te vallen. Ik gebruikte later die week Powerpro Red en Ton gebruikte de groene versie en die werden gelukkig niet doorgebeten. We vingen ze op Sammies, Skitter Walks, Imakatsu Lot 200, maar ook op vliegen zoals
clouser minnows en Bobs Bangers.

Na 1 middag was de Sammie al aardig toegetakeld!

NACHTELIJKE STRIJD IN DE HAVEN

We hadden inmiddels vernomen dat er grote stripers werden gevangen op Sluggo’s een plastic kunstaasje gevist op een jigkopje, maar eigenwijs als we waren vonden wij dan ook moesten kunnen scoren op de vlieg.
Ik ving die 2^e avond een dikke striper en later nog een mooie grote striper, maar daarna bleef het erg stil. Ton bleef helemaal visloos. Naast ons stonden wel een aantal vissers die de ene na de andere grote striper het strand op trokken. De vis zat net buiten bereik van de vliegenhengel en ze kwamen ook niet dichterbij, maar wij bleven ons eigenwijs opstellen.( Later pakten wij in deze situatie wel gerust de spinhengel, want niets vangen terwijl er zat vis zwemt, is natuurlijk niet leuk.)

Aangezien Ton een beetje last had van een schouderblessure zette ik hem rond middernacht thuis af en zelf ging ik nog even naar Menemsha. De haaien waren er nog steeds en ik ving op een donker stukje strand slechts 1 striper van ca 80 cm. Maar het was gewoon te stil. Normaal zie en hoor je de vissen jagen, kolken en slurpen. Deze avond was er niets. (De volgende avond waren ze wel massaal terug en de haaien waren weg)
Rond 02.00 uur liep ik nog even naar de jachthaven waar vele stripers aan de oppervlakte sandeels naar binnen lagen te slurpen. Allemaal kleine vissen dacht ik, maar goed, toch eens proberen met een drijvende Silly Skin floating sandeel. Wel een beetje lastig tussen die palen dacht ik nog toen ik ingooide.

Maar goed die “kleintjes” trek je er wel langs. Mijn vlieg werd onmiddellijk gepakt, maar dit was geen klein visje bleek al snel. Het bleek een supervis te zijn en daar sta je dan tussen die palen, bovenop een steiger, 2 meter boven het water! Ik rende van links naar rechts en weer terug om te proberen de vis vrij te houden van de palen. Ik zweette als een otter en liep koortsachtig te bedenken hoe ik de vis uit het water moest krijgen. Eerst dacht ik nog aan een vis van zo’n 70-80 cm, maar een vis die de halve reel leegtrekt, zou toch wel iets groter kunnen zijn. Toch duurde de dril niet zo lang. Ik ben een voorstander van hard en snel drillen, want dit is erg belangrijk voor de gehaakte vis om zijn overlevingskansen te laten stijgen. Ik heb wel eens onenigheid met Ton, die graag lang over een visje doet en met dunne tippets vist. (Hoe langer een dril duurt, des te meer de vis verzuurt en des te kleiner de overlevingskansen. De vis brandt letterlijk op…. Het is leuk die records met de lichtste tippets, maar sportief is het niet…) Ik vis zelf met een tippet van 20 Lb en dan kan je veel kracht zetten en de dril forceren.
Ik denk dat ik 5 minuten nodig had, toen lag de vis onder mij, 2 meter beneden mij dus…. Ik liet de vis een beetje meekomen richting een trappetje, legde de hengel op de steiger en probeerde de vis met 1 hand te liften en dat ging net aan, wat een gewicht! De vis was 40 inch met een geschat gewicht (volgens tabel) van om en nabij de 30 Lbs. Een understatement om te zeggen dat ik blij was. Direct naar de auto gehold om mijn camera te pakken om een zeer slechte foto te nemen, maar goed ik heb in ieder geval iets. Ik was daar alleen in een uitgestorven jachthaven. De vis had enige minuten nodig om te herstellen en daarna had ik ook enige tijd nodig om het een en ander te verwerken. Eindelijk een 40’er op de vlieg!

Jammer dat er niemand was om een goede foto te maken.

STEEDS BETER, ZELFS ZONDER HAAK.

Het werd met de dag beter. Voor het eerst in al die jaren dat wij daar komen zagen wij ook overdag grote scholen stripers. Deze vissen kwamen letterlijk vers aangezwommen. Wat een geweldige ervaring. Overal springende en jagende vis en duikende en krijsende meeuwen. Geweldig!

Verse nieuwe vissen, nog vol zeeluis. Met de neus in de boter!

Wij vingen ze overdag vanuit onze kleine boot en ’s avonds vanaf het strand. Er was 1 avond bij dat wij alleen grote vissen vingen, vissen tussen de 30 en 37 inch (92 cm). Waren ze vorig jaar magertjes, nu waren ze heel dik en vet en met 1 hand nauwelijks te tillen. Deze avond was zeldzaam en opmerkelijk. Ton ging deze keer voor de aantallen en pakte de kunstaashengel en ving tussen de stripers door ook nog haaien en roggen. Hij liet de teller stoppen bij 22 stripers, maar had er veel meer kunnen vangen als hij had gewild. Op een bepaald moment viste hij namelijk met pluggen zonder haken. Ook wel apart. De stripers pakten de plug en hielden deze gewoon vast in de bek. Ton wist ze zelfs te landen met deze opmerkelijke viswijze, maar diverse vissen schoten toch ook los. Ik hield het deze avond strikt bij de vliegenhengel en ving er een stuk of 15, maar wel allemaal flinke vissen. Ik kan u verzekeren dat je je op een gegeven moment erg verwend gaat gedragen en ik bij mijzelf dacht na het haken van weer een vis: “ shipz, gaan we weer, weer zo’n grote ding” en dan blij was als hij losschoot na een twee minuten… Decadent gedrag, maar dat was slechts 1 avond….

Het kunstaas visten wij trouwens met een eendelige spinhengel (Shimano Carbomax) van 2.10 mtr met een werpgewicht tot 28 gram en dan vang je dit soort vissen vanaf de kant. Ongelooflijk wat het huidige materiaal aankan tegenwoordig. Op deze hengel hadden wij wij een Quantum Tour Edition type 30. Vers van de pers, het nieuwste van het nieuwste. Een kleine, maar supermooie spinmolen. In Europa kost deze molen 407 euro, in Amerika slechts 100. Gekke wereld niet?

De Quantum Tour Edition 30Pti, toppertje!

Een andere avond, Ton bleef thuis i.v.m. zijn schouder, ving ik ze alleen op drijvende sandeels, ook een heel aparte ervaring voor diegenen die dit nooit hebben meegemaakt. Truc is een drijvende sandeel in te werpen en dan gewoon te wachten. De striper zuigt de sandeel naar binnen en dat hoor je vaak gebeuren. De lijn wordt vervolgens uit je handen gerukt en het water explodeert letterlijk en figuurlijk! Een zeer aparte manier van (vlieg)vissen. Ook deze avond had ik er zo’n 20, maar wat kleiner van formaat.

BIJZONDERE VROUW

Ton in zijn element

Een Amerikaanse “vriendin” van ons nodigde ons uit om met haar nieuwe boot te gaan vissen. Wij hadden er tot voor kort nog nooit zo bij stilgestaan, maar deze vriendin van ons, was dit jaar 70 jaar geworden en ze heeft toen maar even een nieuwe center console boot gekocht.

Buiten dat, ze was met Ton aan het discussiëren over motoren, GPS, techniek, vist nog zeer fanatiek met de vliegenhengel vanaf de kant en vanuit haar boot en geeft ook nog danceclasses. Toch wel even een vermelding waard, want het had mijn moeder kunnen zijn. Geweldig toch om op zo’n leeftijd nog zo te kunnen leven en ze leert ons een wijze les: rust roest!! Een zeer charmante vrouw en een vismaat om trots op te zijn. THX Sandy!!
Vandaag kreeg ik een e-mail van Sandy: een 80 jarige vriend van haar kwam even met een Cessna vanuit Connecticut naar MV gevlogen om een paar dagen met Sandy te vliegvissen. Toch opmerkelijk wat vissen voor je doet!!!

32 inch, Gayhead Cliffs op de achtergrond.

VLIEGENPRAAT.

Zoals elk jaar moesten moesten we weer een beroep doen op andersoortige vliegen. Was vorig jaar de Clouser helemaal top, dit jaar scoorde ik zeer goed met een aangepaste Silly Skin vlieg, gebonden op een Mustad C68 maat 4. Ik heb de standaard Silly Skin vlieg uitgerust met een bucktailstaart met veel flash daarin verwerkt. De gewone SS vlieg vond ik iets te doods. Het resultaat was een vlieg die heel langzaam zonk en goed zichtbaar was in het water. Het toegepaste flashmateriaal reflecteerde het maanlicht kennelijk erg goed, want ik zag hem soms op enkele meters afstand al aankomen. Ik ving er zelf scups, tarbotjes en zelfs enkele inktvisjes op en de stripers waren er verzot op. En dan te bedenken dat ik ze vlak voor vertrek nog even snel had gemaakt. Ik had er maar 4 gemaakt en ik heb ze daar een keer of 3 gerepareerd met terplaatse aangeschafte Silliskin, want de stripers sloopten ze elke keer weer. Ik denk dat ze hier in Nederland ook wel goed zullen werken in maanverlichte nachten.

Totaal totall Loss

Verschillend aasgedrag: De truc op Lobstervillebeach was om in te gooien en de vlieg te deaddriften, dat leverde steeds de meeste vissen op. Zodra je ging strippen, werd het aantal aanbeten minder. 1 kilometer verderop, bij Menemsha, moest je juist wel heel snel strippen om vis te vangen. Zo zie je maar dat elke visstek zijn eigen benadering vergt! Bij het laatste strand deden ook soms inkvispatronen het goed, terwijl de vissen het de andere avond compleet negeerden.

Zoals gezegd visten wij met zeer kleine vliegen en kleine haken en dan vang je baarzen tot 30 pond. Ik moet dan altijd wel een beetje lachen om mensen die in Nederland zonodig met een 3/0 haak of groter willen vissen, bang om een vis te verspelen. De door mij gebruikt Mustad C68 haken zaten vaak muurvast verankerd in de bek en verspelen was geen optie. Ik durf te stellen dat je met kleine haken meer vissen vangt dan met grote haken. Het is het overdenken waard….

Wederom een geweldige trip derhalve en hier volgen nog wat foto’s